داعى ( 1373 - 1280 ) سيّد على دعوتى ، فرزند سيّد عبّاس ( داعى الاسلام ) ، در سال 1280 هجرى شمسى در شهر همدان در خانواده‌اى روحانى چشم به جهان گشود . در هفت‌سالگى به مكتب ميرزا صادق رفت و قرآن آموخت و پس از يك سال به دبستان رفت و دورهء ابتدايى را به پايان رسانيد . آن‌گاه در دبيرستان نصرت به تحصيل پرداخت و تا كلاس سوّم متوسّطه به پاى برد ، ازآن‌پس در سال 1301 به استخدام وزارت معارف ( آموزش و پرورش ) درآمد و به شغل آموزگارى اشتغال ورزيد و پس از سه سال به سمت مدير مدرسهء چهار كلاسهء اسدآباد منصوب و بدانجا رفت و در سال 1302 امور اوقاف همان شهر به او محوّل گرديد و در سال 1308 به ملاير انتقال يافت و پس از دو سال به خرّم‌آباد اعزام شد و رياست دبيرستان سه كلاسه به او محوّل گرديد و در سال 1320 به بروجرد مأموريت يافت و در سمت آموزگارى و كفالت دانشسراى مقدّماتى دختران انجام‌وظيفه كرد و در سال 1324 به سمت رياست ادارهء اوقاف بروجرد منصوب گرديد و پس از چند سال به رياست اوقاف ناحيه قم تعيين و مشغول كار شد و در اين شهر رحل اقامت افكند . سرانجام در سال 1341 بازنشسته گرديد و در بيست و هفتم فروردين ماه 1373 چشم از جهان فروبست و در قبرستان شيخان قم به خاك سپرده شد . دعوتى در شعر از تخلّص « داعى » استفاده مىكرد . ديوان اشعارش ، شامل قصايد